Wij zijn Gods handen. . .
Een van de mooie kanten van de oecumene is, dat ze je ook eens verder leert kijken dan je protestantse neus lang is. Wij zijn gewend om op Goede Vrijdag de paaskaars te doven, nadat we gelezen hebben dat Jezus zijn laatste adem uitblaast.
De rooms-katholieke kerk kent dit gebruik niet. Als men daar de paaskaars uitblaast, is dat op Hemelvaartsdag of met Pinksteren. De gedachte hierachter is dat de paaskaars verwijst naar de opgestane Jezus. Die verschijnt aan zijn leerlingen tot de dag van zijn Hemelvaart. Dan past het om de kaars na de periode van zijn verschijningen uit te blazen en dat is dan op Hemelvaartsdag.
Een andere uitleg is ook mogelijk. Met Pinksteren wordt de Geest uitgestort en in die Geest is Jezus dan onder de gelovigen aanwezig. Heel aanschouwelijk kan je dit maken door op zondag van Pinksteren de paaskaars uit te blazen in de richting van de verzamelde gemeente. Een symbolische uitstorting van de Geest over ons allen. Zo worden wij als gelovigen als het ware aangeblazen om Jezus werk voort te zetten.
In dit verband moest ik denken aan een verhaal dat ik ooit eens ergens las. Het gaat over een kerkje in Frankrijk, in Normandië om precies te zijn. Haar trots was een middeleeuws houten kruisbeeld. Helaas werd het gebouw zwaar beschadigd door bombardementen in de laatste Wereldoorlog. Al snel werd begonnen met haar herstel. Men kreeg daarbij hulp van Amerikaanse soldaten, die vlakbij hun kamp hadden opgeslagen. Grote zorgen waren er over het beroemde kruisbeeld. Wat zou daarvan overgebleven zijn? Na lang zoeken vond een van de soldaten het oude houten kruis. Helaas de handen waren afgebroken en ondanks een uitgebreide zoektocht bleven ze spoorloos. Toen kreeg een van de soldaten een ingeving en schreef met zijn pen op de uiteinden van het kruishout: ‘Jullie zijn mijn handen’. Als je nu in het herstelde kerkje komt, zie je nog steeds dat kapotte kruis vooraan in de kerk hangen. En als je goed kijkt, vind je er nog de woorden die de soldaat er toen had opgeschreven: ‘Jullie zijn mijn handen’.
Die soldaat had precies begrepen waar het met Pinksteren over gaat. Door Gods geest aangeblazen worden wij zijn handen. We kunnen Jezus niet beter navolgen dan door zelf de handen uit de mouwen te steken. Wie weet, kom je hem dan wel tegen in de mensen die op je pad komen.