Het vogelhuisje
In de afgelopen weken was er voor de oplettende passant iets bijzonders te zien bij het parkeerterrein bij winkelcentrum Zijdelwaard. Naast het parkeerterrein rijzen de hoge, grijze muren op van woonzorgcentrum Het Hoge Heem. En voor een van de ramen stond, tussen alle steen en beton, een vogelhuisje. Het leek daar volkomen misplaatst. Maar het is een huisje met een verhaal.
Eigenlijk hoorde dit vogelhuisje niet hier te staan, maar een paar kilometer verderop, in De Kwakel, in de tuin van ThamerThuis. Maar ThamerThuis werd verbouwd, waardoor er tijdelijk geen gasten konden verblijven.
Gelukkig vond het bestuur van de Stichting ThamerThuis voor de duur van de verbouwing een prachtig onderkomen in een paar kamers op de revalidatie-afdeling van Het Hoge Heem. Zo kon de zorg aan de gasten toch doorgaan, zij het op een andere plek.
Daardoor hoefde er voor de ene gast die op dat moment in huis was, geen plek gezocht te worden in een ander hospice, met alle problemen van dien. Er moest wel verhuisd worden, maar minder ingrijpend. Immers, de mensen die de zorg geven aan deze gast, bleven hetzelfde.
Wie er op het idee kwam, weet ik niet en dat doet er ook niet toe. Maar in elk geval werd eraan gedacht om het vogelhuisje mee te nemen. Omdat deze gast er zo'n plezier aan beleefde te kijken naar de af en aan vliegende vogeltjes.
Dit vogelhuisje is voor mij op verschillende manieren een symbool van de zorg waar we in ThamerThuis voor staan.
Het is een symbool voor de aandacht die gegeven wordt aan de gasten. Aandacht lijkt een schaars goed te worden in het huidige zorgsysteem, omdat er geen tijd voor is of geen geld (en voor een goed deel komt dat op hetzelfde neer). Maar voor ons is het juist het hart van het werk: met aandacht er zijn voor een gast en zijn of haar naasten.
Het is een symbool voor het kijken naar wat mógelijk is, in plaats van kijken naar wat er níet kan. Kijken naar waar deze gast plezier aan beleeft en kijken naar hoe je dat mogelijk kunt maken. Niet te gauw denken: 'Dat kan niet, dat is niet mogelijk', maar creatief denken. Niet denken in problemen, maar in oplossingen.
Het is een symbool van wat in het leven zinvol, waardevol is. Dat hoeft niet altijd geld te kosten. Maar juist kleine blijken van aandacht en zorg maken het leven de moeite waard, geven er zin aan, ook wanneer het einde van dat leven dichtbij gekomen is.
Het is een symbool van wat we altijd willen uitdragen: dat het in ThamerThuis niet gaat over doodgaan, maar over léven. Dáárom bieden we een thuis aan mensen die gaan sterven, die om wat voor reden dan ook niet thuis kunnen blijven. Omdat we mogelijk willen maken, dat het leven ten volle geleefd kan worden, tot aan de dood.
En daarom verhuisde het vogelhuisje mee naar Het Hoge Heem.
Willy Rullmann, geestelijk verzorger ThamerThuis
(Inmiddels is het vogelhuisje weer terug in De Kwakel; ThamerThuis is weer open.)
