Sibilla

Even voorstellen

Lang niet iedereen zal ik zomaar spreken. Daarom via deze weg iets over mij, dan kunnen velen mij een beetje leren kennen. Dit is natuurlijk lang niet alles. Als je goed leest ontbreekt er één belangrijk feit, je kan het raden. Mocht je nog meer willen weten, vraag het me gerust.

Ik ben opgegroeid in Rijnsburg. Mijn vader had daar met zijn broer een uitgeverij die lokale kranten uitgaf zoals de Rijnsburger en ook de Bloemenkrant. Degenen die in de jaren tachtig op de veiling in Aalsmeer werkten, kennen die vast en de krant bestaat nog steeds, mijn broer heeft het bedrijf overgenomen. Mijn moeder was huisvrouw, hoewel ze ooit medisch analiste was geweest. Ze deed de laboratoriumproeven voor een professor zonder onderarmen. Ik ben de jongste, boven mij zit een broer en daarboven drie zussen. Toen ik achttien was, ben ik in Delft gaan studeren, Industrieel Ontwerpen. In Delft had ik een heilzame studententijd en op de studentenvereniging heb ik mijn man Ritske van Leeuwen ontmoet.

Als kind ging ik best graag naar de kerk. Ik zat daar wel prima naast mijn vader en in de middagdienst mocht ik tegen zijn arm in slaap vallen en ook altijd in zijn zakdoek snuiten als ik weer eens verkouden was. Geloven en kerk was bij ons thuis belangrijk, wij waren Gereformeerd Vrijgemaakt. Maar voor een kritische noot op kerk, de predikant of de Bijbel was altijd ruimte. Ik hoor mijn vader nog tegen mijn moeder zeggen, na de dagelijkse lezing aan tafel: ‘nou Stijn, wat we daar nou weer mee motten…’. Toen ik twaalf was kreeg ik een eigen Bijbel en moest ik van mijn moeder zelf ’s avonds voor het slapen gaan lezen. Dat deed ik trouw en het boeide me, ik las veel meer dat zij ooit voorlas. Het was een ontdekking dat die Bijbel een veel minder net boek was dan me in de kerk werd voorgeschoteld. En God was belangrijk voor me. Mijn tienertijd was niet al te gelukkig. Maar ik had het idee dat God zag wat er thuis gebeurde wat voor velen verborgen bleef. Dit gaf me troost. En menig Psalm werd mij in die tijd lief, want de hulpkreet daar was mijn hulpkreet. Op de studentenvereniging heb ik veel met geloven gedaan en ook daarna in de kerk in Delft. Dat je het niet alleen hoeft te doen in het leven, was iets dat ik graag deelde. Samen met anderen organiseerde ik vijf jaar lang maandelijkse theateravonden over levensvragen voor mensen die niet (zo) kerkelijk waren. In die tijd overkwam me het verlangen om predikant te worden.

Ik stond zelf van dat verlangen te kijken, want dominee vond ik een nogal braaf beroep. Maar het verlangen bleef en ook mijn man vond het een goed idee dat ik dominee werd en zo ben ik in 2008 aan de VU theologie gaan studeren. Die studie was nogal tegengesteld aan de Delftse. Waar de ingenieur alles demystificeert, is er in de theologie alle ruimte voor mystificatie. Of anders gezegd: de ingenieur is oplossingsgericht en menig theoloog problematiseert. Ik denk dat ik er zelf ergens tussen in zit.

In 2009 zijn we overgestapt naar de PKN en zo langzamerhand voelen we ons weer thuis. Predikant worden is één van de beste keuzes in mijn leven geweest, ik ben het gewoon heel graag. Helemaal begrijpen doe ik dit niet, maar het heeft te maken met de vele kanten van het beroep: de pastorale nabijheid tot mensen, de intellectuele kant voor de bezinning op het leven, iets nieuws ontdekken en opzetten, het creatieve dat in dit alles gevraagd wordt, en steeds hierbij: die Ander kan aanwezig zijn, dat maakt het spannend. Dus dank dat ik hier dominee kan zijn.

Ds. Sibilla Verhagen

terugblik intrede

Caro

Terugblik afscheid ds. Caro Houtkoop

Als dit schrijven u bereikt in Op Weg, hebben we al afscheid genomen van ds. Houtkoop. Op het moment van schrijven nog niet. Toch vast een ‘terugblik’ op dit afscheid, in het laatste kerkblad voor de zomervakantie.

Dank voor alle ingestuurde kaarten! We hebben een hele mand vol groeten, wensen, warme woorden en leuke herinneringen kunnen overhandigen. We hebben op nog meer manieren ds. Caro in het zonnetje gezet. Vanuit het pastoraat hebben Loes Willems en Jacob Pieter Rijlaarsdam haar toegesproken en een hele persoonlijke, door Loes getekende mandala overhandigd, vol met pastorale elementen. Meneer Tuur heeft Caro op zijn geheel eigen wijze bedankt, door erop te wijzen dat je “Caro niet hoeft te bedanken, geef het door! Die rust, die belangstelling. Met weinig veel vertellen, veelzeggend. Je hoeft Caro niet te bedanken, geef het door! Niet bedanken, doorgeven.”

Ds. Joep Dubbink heeft Caro namens gemeente en kerkenraad bedankt en een mooie pennenset overhandigd, met als inscriptie: alle verhalen als nieuw, als Caro vertelt. Hoe goed Caro kan vertellen, hebben we bijvoorbeeld gehoord in alle verhalen voor de kinderen en dus ook voor allen die zich kind voelen. We hopen dat zij nog vele verhalen zal vertellen en schrijven!

Veel dank dus voor alle werkzaamheden die Caro de afgelopen anderhalf jaar heeft verricht, veel meer dan in de afgesproken 10, later 14 uur per week mogelijk was!

We voelen ons gezegend met haar inzet, het werd verwoord in de toespraken, het was zichtbaar op de gebakjes en het was hoorbaar in het lied dat we haar hebben toegezongen, uiteraard van de hand van Job Dienske.

Caro: dank voor alles en hopelijk tot ziens, bijvoorbeeld als gastvoorganger in De Schutse!

Liesbeth Geudeke


Caro en het pastoraat

Caro, je kwam hier toen net de werkgroep pastoraat aan het werk was. Je sloot meteen aan. Dat was een vruchtbare samenwerking. Wat is pastoraat eigenlijk? Heel kort samengevat: omzien naar elkaar. Jacob-Pieter, vertel jij over het pastoraat met betrekking tot de secties?

We waren in de secties, die je begeleidde zeer tevreden over de manier waarop je dat deed. Daarom vinden we het heel jammer dat je weggaat als onze begeleidster. Het was een feest om met jou samen te werken.

Je vroeg een keer: ’Ook op begrafenissen?’ Ja, ook op begrafenissen. Je stelt mensen, in wat voor situaties dan ook, op hun gemak.

In de sectievergaderingen heb je aangegeven dat de contactpersonen ertoe doen. En dat het belangrijk is, dat zij het werk wát ze doen, plezierig vinden om te doen. En niet alleen uit plichtsbesef. De sectiebijeenkomsten, die je geleid hebt met Joep, waren fijn om bij te wonen. Ook de verhalen voor de kinderen waren geweldig. Die blijven je als volwassenen zeker bij! Over volwassenen gesproken…. Loes vertel jij eens verder.

Caro, je hebt een praatje gehouden op een seniorenmiddag over ‘betekenisvolle rollen’. Dat sloeg zo aan, dat we je nog een keer gevraagd hebben. Toen kwam er weer een lockdown…. Uitstel, uitstel….. Wat gaan we nu doen? vroeg ik. Het is altijd heel plezierig, wanneer wij over ‘wat gaan we doen’ praten, dat jij altijd wel een plannetje kan bedenken.

We gingen, samen met Co Beunder, groepjes van vier ouderen maken. In besloten kring konden we toch met elkaar in de ontmoetingsruimte van de kerk in gesprek zijn! Een feestje! En die gesprekken leidde je op een plezierige manier.

Op een van die middagen met een kleine groep spraken we over de gelijkenis van de verloren zoon n.a.v. het schilderij van Rembrandt. Dat vond ik een heel bijzondere bijeenkomst. Naar aanleiding van die middag heb ik een mandala getekend. De handen zijn voor mij belangrijk en daaromheen staan wat kleine tekeningen. Alle kleuren, die je hebt opgegeven zitten erin.

Caro, dank je wel voor dit alles!

Jacob-Pieter Rijlaarsdam en Loes Willems


Afscheid

Bij het welkom van ds. Sibilla Verhagen hoort ook een afscheid: van ds. Caro Houtkoop, die anderhalf jaar pastoraal bijsprong in de vacature die ontstond na het vertrek van ds. Florisca van Willegen. Ze was ‘alleen maar’ gevraagd voor het pastorale deel, niet voor het volledig invullen van alle predikantswerkzaamheden. Maar ‘pastoraal’ vatte ze daarbij heel ruim op, niet alleen maar een enkel bezoekje bij een ernstig zieke, maar echte zorg voor een flinke groep mensen, ondersteuning van de teams in de secties, mensen verbinden met elkaar, het voortouw nemen bij de sectiebijeenkomsten en nog veel meer. Heel veel dank daarvoor! Ik zou nog veel meer kunnen schrijven, maar ik moet nog iets bewaren voor het afscheid op zondag 3 juli, waar ik ook aan mee mag doen. Maar hier alvast veel dank.

Joep Dubbink


Op twee minuten afstand

Nog geen twee minuten duurt het en alles ziet er opeens helemaal anders uit. Een lijnenspel van blauw, groen en zwart-grijs. Bomen op de scheiding tussen water en weide lijken op kleine kegels. De gebouwen waar we normaal tegen opkijken zijn nu vierkante blokkendozen onder ons. Mensen zien we al niet meer op deze hoogte.

Twee minuten heeft het vliegtuig nodig om die afstand te creëren. Na een flinke ‘aanloop’ weliswaar. En vanuit dat vliegtuig schrijf ik u deze brief. Om te vertellen hoe ik uw gemeente (eerlijk gezegd voelt het meer als onze gemeente) heb leren kennen, wat ik bij u heb geleerd en wat ik u allen toewens. Nu ik letterlijk en figuurlijk afstand neem, gaat dat makkelijker. De grote lijnen worden zichtbaar. Dus:

Dinsdag 7 juni, ergens boven de Atlantische Oceaan,

Lieve mensen,

Wat een mooi stel zijn jullie met elkaar! En wat een ‘blessing’ om deze anderhalf jaar hier bij te mogen horen. Als vanzelfsprekend lieten jullie mij toe in jullie leven. Ik zag de zorgen van ouders om hun kinderen en andersom. Ik hoorde over vriendschappen die zich verdiepten en over hoe moeilijk het is als je steeds meer vrienden aan de dood verliest. Jullie deelden jullie geloof, hoop en twijfel. Ik mocht een huwelijk bevestigen en de doop bedienen aan iemand die daardoor voelde dat hij er eindelijk echt bij hoorde. Velen lieten mij dichtbij komen in het verlies en afscheid van hun geliefde.

Ook jullie huis stond voor mij open. Altijd was er wel iemand die mij uitnodigde te komen eten. Ik heb gemerkt dat jullie niet alleen voor mij zo gastvrij zijn. Er wordt heel wat samen koffie gedronken en samen gegeten binnen de gemeente. Hoe vaak er niet een bordje bij wordt geschoven als iemand onverwacht aankomt. O ja, over onverwachte bezoekjes gesproken: jullie leken altijd blij verrast als ik zo maar voor jullie deur stond of vijf minuten van te voren belde om te vragen of het uit kwam. Maar ik kan me natuurlijk vergissen😉.

Er mag en kan veel bij jullie. Initiatieven worden omarmd, experimenten niet geschuwd. Corona daagde ons uit om nieuwe vormen te zoeken om verbonden te blijven. We schreven brieven, zwaaiden na afloop van de online dienst naar elkaar, kwamen in kleine groepjes samen en maakten ‘pastorale’ wandelingen. Hoe leuk zou het zijn om die nieuwe vormen te blijven gebruiken! Met een beperkt aantal mensen in gesprek gaan, bijvoorbeeld, heeft zo z’n voordelen. Je kunt elkaar beter verstaan en durft misschien ook sneller zelf iets te berde te brengen.

Vriendschap, vrijwilligerswerk en vrijheid zijn jullie grootste troeven. De vrijheid om zoekend te geloven en je op je eigen manier aan te sluiten bij het geheel. Jullie hebben, volgens mij, meer vrijwilligers dan kerkgangers. En dat vind ik mooi. Wat een werk wordt er verzet door al die mensen!

Trouw, betrouwbaar en vaak een leven lang. Ik heb mijn ogen uitgekeken. De gemeente wordt zo een broedplaats voor vriendschap.

Soms heb ik me zorgen gemaakt om jullie. Als mensen mij vertelden zich niet gezien of gehoord te voelen. Niet werden of worden uitgenodigd om mee te doen en hun gaven in te zetten. Dat vraagt om elkaar opnieuw te zien. Ik heb genoten van de sectiebijeenkomsten waar we hebben geoefend om onszelf te laten kennen en anders naar elkaar te kijken. Trouwens, wat een acteertalent hebben jullie in jullie midden.

Dank jullie wel voor alle vertrouwen, hulp, liefde en waardering. Jullie hebben mijn geloof versterkt en mij trots gemaakt op de kerk en op wat zij betekent voor de wereld waarin zij staat. Jullie hebben veel te bieden als gemeente. Ook aan jullie kinderen en kleinkinderen. Geloof dat maar!

Met hartelijke groet en liefs,
Ds. Caro Houtkoop

P.S.
Marten en Joep: jullie zijn het (professionele) gezicht van dit mooie stel mensen. Ik heb me door jullie zeer gesteund gevoeld.
Sibilla, veel plezier in jouw nieuwe gemeente.
En voor jullie allen: Gods zegen.

Houd moed heb lief

Houd moed – heb lief

Een dakzeil op ons kerkdak om je een hart onder de riem te steken. Een kaartje bij het kerkblad om door te sturen. Een krachtige tekst gezien in Hilversum, bedacht in Heerenveen. Om wat terug te doen hieronder PDF posters van onze ds Opweg. Wat bemoediging doet iedereen goed.

 

 

 

 

 

 

Tentoonstelling

Wisseltentoonstelling in De Schutse

De gang bij zaal 5 en zaal 6 was altijd wat saai, maar ziet er nu veel vrolijker en mooier uit. We hebben ‘m voorzien van een ophangsysteem voor schilderijen en foto’s. De Commissie Inrichting verzorgt er een wisseltentoonstelling, die na verloop van tijd weer wordt vervangen door een nieuwe collectie.

We hebben Corrie van Gaalen bereid gevonden om een aantal aquarellen tentoon te stellen rond het thema strand/zee en druiven. Ook naast de koffiebar in zaal 1 hangt een aquarel. We zijn zeer enthousiast over het werk van Corrie, neem eens de tijd om het te bekijken. Opmerkingen of suggesties? Laat het ons weten!

Namens de Commissie Inrichting
Martin Joosse
Tel 0297-564519

Impressie enkele originele aquarellen van Corrie van Gaalen – mooier in het echt!

Pinksteren

terugblik

Pinksteren

Zondag 5 juni was Pinksteren extra bijzonder omdat ds. Sibilla Verhagen aan onze gemeente verbonden werd. Beide predikanten gingen voor in de dienst. De dienst is nog terug te kijken op Kerkomroep.

Intrede

Met een grote glimlach denk ik terug aan de Pinksterdienst. Het was mooi en vrolijk en het deed me goed. En ik hoop dat het een ieder goed deed om erbij te zijn. Er waren vele positieve reacties van bekenden en voor mij (nog) onbekenden en ik voelde me zeer welkom. Mijn vrienden, de meesten uit mijn Delftse studententijd, vonden de ‘reünie’ erg fijn en de dienst heel ok. Ook (schoon)familie, nichtje, neefjes, tantes, zussen, mijn moeder, en mijn vader keek van afstand, was geroerd en vond het mooi. En de voorkeuren lopen nogal uiteen in de families en vrienden: van ongelovig, niet-kerks, niet-heel-erg-kerks meer, katholiek, keurig hervormd, serieus gereformeerd, evangelisch-baptist, tot licht reformatorisch (dit is een willekeurige volgorde).

Bij de voorbereiding was het even spannend of we het crêpepapieren werk op hoogte kregen, maar met vereende krachten is het gelukt. Zo zaten we opgewekt onder de kleuren van de Geest. De muziek op fluit, orgel, piano en de zang van velen was een feestje, het tilde ook mij een moment op.

In de toegezongen zegen voelde ik me opgenomen in jullie midden. De koffie maakte het compleet met alle zelfgebakken taarten. Ik had helaas de rust niet om er uitgebreid van te proeven. Een volgende keer hoop ik van elk baksel een hapje op m’n bordje te hebben. Veel eet ik niet voorafgaand aan een viering, dus na afloop lust ik best wel wat.

Iedereen die zich ingespannen heeft voor deze viering en het ontvangen van de gasten, en ik weet dat het er velen waren: een heel hartelijk dank! En dank aan Joep, mijn kersverse collega met wie het toch op de één of andere manier vertrouwd voelde om samen voor te gaan. Het was een goed begin en ik kijk er naar uit om nog vele goede momenten met jullie te beleven.

Sibilla Verhagen

Welkom!

Een welkomstwoord is vaak makkelijker en ook korter dan een afscheidswoord. Je hebt immers nog geen geschiedenis met elkaar. Maar dat gaat wel komen! Dus ook van mij een hartelijk welkom aan ds. Sibilla Verhagen – mocht zij er nog aan twijfelen welkom te zijn, wat ik me nauwelijks kan voorstellen na de Pinkster- en Intrededienst. Ik reken op een heel goede samenwerking, en hoop en verwacht dat we elkaar in veel opzichten kunnen vinden én kunnen aanvullen.

Joep Dubbink

Foto’s door Carel Westra

             .          .   .

Contextueel Bijbellezen

Bezinning en Verdieping

16 mrt

Contextueel Bijbellezen

Van de vele manieren om de bijbel te lezen is contextueel Bijbellezen er een. Bij het lezen van Bijbelteksten ontsnapt niemand aan de invloed en ervaring van de eigen context. Alle Bijbellezen is op een bepaalde manier contextueel. Toch wil de term contextueel Bijbellezen een bepaalde praktijk van lezen aanwijzen.

De Nederlandse literatuurwetenschapper Mieke Bal heeft zich ooit in sterke woorden over de Bijbel uitgelaten: ‘Van alle boeken is de Bijbel het gevaarlijkste boek, het is een boek dat de macht heeft om te doden’. De Bijbel als wapen en het lezen ervan als het betreden van het slagveld: Er is een tekst, die tekst heeft een betekenis, en ik ben daarvan de eigenaar.

Contextueel Bijbellezen wil de lezer niet bekwamen in oorlog voeren, maar stelt de vraag of Bijbellezen ook kan bijdragen aan genezing, aan verzoening, aan transformatie en vrede. Kan Bijbellezen ook een therapeutische functie hebben? Kunnen Bijbelverhalen ook plaatsen van inkeer en groeiend zelfbegrip zijn?

Een voorwaarde voor het succes van contextueel Bijbellezen is dat het gezamenlijk, ‘communautair’ gebeurt en wel in de intimiteit van een kleine groep. Dat iedere deelnemer mee mag doen en vanuit de eigen ervaring vragen aan de tekst en aan de andere lezers mag stellen. Een van de onderliggende gedachten is dat teksten, ook Bijbelteksten, meer dan één betekenis hebben en dat we, om de volheid van de openbaring te peilen, elkaar nodig hebben.

Een ander inzicht dat leidend is voor contextueel Bijbellezen is dat het antwoord van lezers op een tekst van belang is voor de betekenis van die tekst. ‘Teksten groeien met hun lezers’, heeft een kerkvader ooit gezegd.

In onze bijeenkomst over contextueel Bijbellezen willen we kort stilstaan bij de methode, maar we willen de methode vooral in praktijk brengen en onszelf uitnodigen het laboratorium van het contextueel Bijbellezen te betreden. We zullen samen, contextueel, het verhaal van Tamar lezen, zoals dat te vinden is in 2 Samuel 13.
Inleider is prof. dr. Hans de Wit, emeritus-hoogleraar Contextuele Bijbeluitleg aan de VU.

Woensdag 16 maart 2022

Op weg naar een andere economie

8 mrt

Op weg naar een andere economie

Onze markteconomie heeft ons in de afgelopen eeuwen grote welvaart gebracht. Tegelijk wordt hoe langer hoe meer duidelijk dat we economisch niet nog eens een eeuw door kunnen gaan met voortdurende groei. Dat loopt spaak met ons milieu, het loopt ook sociaal spaak vanwege een snel toenemende ongelijkheid, en bovendien grijpt in veel landen ook een burn-out pandemie om zich heen.
De corona-crisis zullen we als een heel korte repetitie kunnen zien voor het omgaan met een aantal andere crises die op ons afkomen. Het is nu de tijd om te leren voor de economie van morgen en overmorgen.
Hierover kunnen we deze avond in gesprek gaan met prof. dr. Govert Buijs, hoogleraar Maatschappelijke en economische vernieuwing aan de Vrije Universiteit te Amsterdam.

Dinsdag 8 maart 2022

Kijk wat komt in de Kalender.

 

 

App

De Schutse app

Zet De Schutse App op je mobiel

Er is voor je smart phone een app, speciaal en exclusief van onze kerk. Ga naar op je iPhone naar de Apple App Store of op je Android mobiel naar de Google Play Store. Onze app heet heel voor de hand liggend ‘De Schutse’ en het symbool is ons eigen ‘kerkdak’ logo.

Leuk als je je gezicht laat zien

Als je de app geïnstalleerd hebt, vul je je e-mailadres in. Je bevestigt je e-mailadres en je wordt vervolgens in de app toegelaten. Bij je naam kan je ook een foto van jezelf toevoegen, zodat je in de gemeentegids van de app herkenbaar bent. Komt je er niet uit? Je kunt Willem altijd om hulp vragen. Of bekijk de algemene handleiding van de makers.

Van de makers – speciaal voor de kerk

Wat je belangrijk vindt, heeft een plek op je mobiel. Je sociale contacten, bank en foto’s bijvoorbeeld. Daar hoort je kerk toch ook bij? Donkey Mobile maakt apps speciaal voor kerken en werkt samen met de PKN. Zij hebben voor De Schutse een eigen app ingericht. Ieder gemeentelid die dat wil, downloadt dus onze eigen De Schutse app op de telefoon.

Waar gaan we onze app voor gebruiken?

Communiceren, met de hele gemeenschap, maar ook met groepen, bijvoorbeeld je wijkgenoten. Ontvang en deel inspiratie. Kerklid ben je niet alleen op zondag. Collecteren, of je nou in de kerk zit of thuis, je kunt altijd geven. Organiseren, overleggen en plannen. Als gemeentegids, onze gemeente bij de hand.

Niet afhankelijk van één app

De app is exclusief beschikbaar voor alle leden van de Protestantse Gemeente te Uithoorn. De app zal niet PUCO vervangen. Deze blijft, met voor iedereen met een functie in de kerk een e-mailadres @pkn-uithoorn.nl. Voor persoonlijke berichtjes onderling blijven SMS of WhatsApp handig. Of bel elkaar nog ‘ns!

Willem Biesheuvel
w.biesheuvel@pkn-uithoorn.nl

 

 

 

 

Waar geleefd wordt, wordt geleden

2 mrt

Waar geleefd wordt, wordt geleden…

Woensdag 2 maart 2022

Heeft het lijden zin of is het op zichzelf zinloos en kan je het alleen betekenis geven? Moeten we leren leven met het lijden of misschien wel het leven leren door het lijden? En waar komt het lijden vandaan? Is het toeval of lotsbestemming?

In de jaren tachtig schreef een Amerikaanse rabbijn Harold Kushner het boek Als het kwaad goede mensen treft. Kushner beweerde dat de Eeuwige het lijden niet wil maar mee-lijdt. Toen was dat een revolutionaire gedachte. Het boek werd een bestseller. Sindsdien houden meer psychiaters dan theologen zich bezig met de vraag naar de zin van het lijden. Zo zegt de Belgische psychiater Dirk de Wachter dat onze westerse samenleving de illusie creëert dat er geen lijden is. En dat is niet goed, want mensen verdragen daardoor de ongemakken van het leven niet meer. Victor Frankl, ook psychiater en daarnaast overlevende van Auschwitz was nog stelliger: ‘Indien het leven zinvol is, dan moet ook lijden, per definitie, zinvol zijn. Lijden vormt een onuitwisbaar deel van het leven, evenals het noodlot en de dood…’

Het is geen makkelijk onderwerp. Maar moeten we niet juist in de kerk en vanuit het geloof weer een bijdrage proberen te leveren aan de discussie over de zin van het lijden?

ds. Caro Houtkoop

Bezinning en Verdieping

Bijbel en Koran

Bezinning en Verdieping

22 feb

Adam en Eva

De eerste zonde in de Bijbel en in de Koran

Op dinsdag 22 februari om 20.00 uur willen wij de concrete bijbelteksten en teksten uit de Koran over Adam en Eva en de visie op de zondeval in de Bijbelse en Islamitische exegese vergelijken. Op die manier proberen we inzicht in elkaars en het eigen geloof bij de bezoekers te bevorderen. De inleiders zijn Joep Dubbink, predikant van onze gemeente en bijzonder hoogleraar Oude Testament aan de VU en Yaser Ellethy, hoofddocent Koranexegese-Hadithwetenschappen en directeur van het Centrum voor Islamitische Theologie (CTI) aan de VU. Zij zullen niet alleen de teksten verklaren, maar ook ingaan op de benaderingen van het scheppingsverhaal, de menselijke zondigheid en de persoonlijke verantwoordelijkheid, zoals die in de bijbelse theologie, respectievelijk in de islamitische theologie worden gehanteerd. Na de inleidingen is er ruim gelegenheid voor vragen.

Namens de commissie Bezinning en verdieping
Tymen van der Ploeg