Omzien naar elkaar

Onderling pastoraat in deze gemeente

Sinds een aantal maanden is een groepje namens de clustervergadering aan het nadenken over pastoraat in deze gemeente. In de clustervergadering komen de mensen bij elkaar die verantwoordelijk zijn voor het pastoraat in een bepaald gebied (‘sectie’). Ons groepje is bezig geweest met het sectiesysteem. Maar in deze bijdrage wil ik het niet over het sectiesysteem hebben. Ik deel slechts één van onze observaties.

Daarvoor wil ik u eerst een vraag stellen: wat is pastoraat eigenlijk? Niet iedere ontmoeting is een pastorale ontmoeting. Maar wat maakt nu het verschil? Moet het geloof ter sprake komen om een ontmoeting pastoraal te laten zijn? Hoe lang moet het duren? Moet je elkaar eerst heel aardig vinden om een pastorale ontmoeting te hebben?

Vele mensen zullen vele verschillende antwoorden geven op deze vragen. Maar het belangrijkste is dat we ons bewust zijn van wat pastoraat voor ons betekent. Misschien is het daarom goed om als oefening eens bij uzelf na te gaan: wanneer heb ik pastoraat ervaren? Wat waardeerde ik daarbij? En ben ik naast ontvanger ook wel eens gever van pastoraat geweest? Hoe voelde dat voor mij? Neem even de tijd om uw ervaringen op een rijtje te zetten.

In ons groepje hebben we deze oefening ook gedaan. Pastoraat is omzien naar elkaar, zeiden we toen. Zonder dat je daar direct iets voor terug verwacht. Want we zijn met elkaar verbonden, in de naam van Christus. Je kunt het ook op weer een andere manier zeggen: pastoraat is elkaar op weg helpen, elkaar ondersteunen, om met de ander en met God te leven. En niemand mag daarbij buiten de boot vallen: we horen er allemaal bij.

Als je nu met deze bril op kijkt naar deze gemeente, zie je hoeveel er eigenlijk al gebeurt aan onderling pastoraat. Dit is onze observatie. Ten eerste is er een grote groep vrijwilligers bezig om pastoraat in deze gemeente handen en voeten te geven. Dat is al heel bijzonder. Ten tweede zijn mensen in deze gemeente betrokken op elkaar. Vanuit een gelovige inspiratie leven we met elkaar mee, in goede en in slechte tijden. We sturen kaartjes of bellen elkaar op. We helpen elkaar. In de kerk gebeurt dat allemaal, en hoe bijzonder is dat wel niet? Niet alles is pastoraat, maar misschien is pastoraat wel meer dan we denken.

Jesse de Bruin