terugblik

Voorjaarsbijeenkomst

Geloof erin!

Sibilla en ik hebben nagepraat over de vier Voorjaarsbijeenkomsten (v.h. sectie-) in maart.

We waren blij verrast, met zo’n 25 mensen per keer én met de sfeer. Iedereen had er zin in, dacht mee en deed mee. We hadden het woord beleid zorgvuldig vermeden in de aankondigingen, maar daar ging het natuurlijk wel om. Iedereen stond er best voor open – nadenken over de toekomst van onze gemeente.

Velen waarderen wat er gebeurt

Bijna iedereen ziet wel het probleem. We vergrijzen, ook de vrijwilligers worden ouder. We zullen als gemeente kleiner worden. Onze ambities zijn een stuk groter dan onze mogelijkheden.

Niemand bleef hangen in nostalgie

Er werd wel teruggeblikt, maar iedereen beseft dat de tijd van volle kerken en grote belijdenisgroepen niet zomaar terugkeert. Oplossingen die een paar jaar geleden nog werkten, doen dat nu niet meer als vanzelf. De situatie is drastisch veranderd in maatschappij én kerk.

Geen masterplan bedacht

We hebben geen plan waarmee we de zorgen voor onze gemeente kunnen uitbannen. Zo simpel is het niet. Misschien is zo’n masterplan er wel helemaal niet. Misschien moeten we het hebben van kleine, maar waardevolle initiatieven. Die zagen we wel degelijk, vooral in de tableaus vivants over de toekomst van pastorale en diaconale zorg.

Wat je samen zelf kunt

Een paar mensen die eenzaam zijn, geregeld bezoeken – een flinke klus voor een vrijwilliger of dominee. Maar als die mensen nou eens zelf geregeld bij elkaar komen? Elkaar bemoedigen? Dat als gemeente stimuleren en faciliteren. Gebruik van nieuwe media zou nog beter en slimmer kunnen. En het verwachtingspatroon zou bijgesteld kunnen worden. Van de kerk als een instantie die zorg en aandacht geeft, naar de kerk die we allemaal samen zijn.

Wat ons gaande houdt

De binnenkant, inspiratie, geloof. Je moet je er even toe zetten, om echt je eigen geloofsverhaal te durven delen. Maar dat levert wel iets op. Verdieping van het onderling contact, voor herhaling vatbaar. Opnieuw bleek, hoe gevarieerd die verhalen zijn. En hoe de één het geloof makkelijker behoudt, en er moed en kracht uit put. Dat is wellicht een onderwerp voor volgende keer. Voor nu – het waren mooie bijeenkomsten!

Joep
(ook namens Sibilla)